Coraz bliżej święta :)

Okres przedświątecznej gorączki daje się chyba większości z nas we znaki :)
Tak to już jest, że to czas szaleńczych porządków, zakupów i przygotowań.
Ja za robieniem porządków nie przepadam, zakupy kręcą mnie tylko wtedy, gdy mam na nie ochotę, a nie gdy muszę, a przygotowania idą mi tak opornie, że aż żal o tym wspominać.
W tym wszystkim więc, krążące po naszym domu przeziębienie, zaczyna mnie mocno przerażać i z niepokojem nasłuchuję każdego kaszlu, czy kichnięcia. Może być kolorowo :/
W tzw. międzyczasie przeplatam sobie koraliki, a efekty tych zmagań pokażę w stosownym czasie :)
Dzisiaj natomiast częstuję Was pierniczkami :)
Na początek prosto z pieca, jeszcze ciepłe i mięciutkie :)

Póki co upiekłam ich już dwie porcje, po których nie ma już śladu :)

A teraz w ramach odpoczynku od kalorii wrzucam efekty pracy ostatnich wielu tygodni, a nawet i miesięcy :)
Są to z reguły inne wersje kolorystyczne pokazywanych już bransoletek, czy kolczyków, ale niektóre to nowości.
Do bransoletki - kolczyki. Bardzo proste, ale wdzięczne i idealnie grające w komplecie

 

Kolejne kulki - tym razem całe w złocie

I kolejna porcja baroque flowers

Ponownie z zawieszką na łańcuszku

 I w mojej chyba najukochańszej kolorystyce:

Oraz w komplecie ze "stonogową" bransoletką :)

Postanowiłam również pobawić się nieco kaboszonami, gdyż jak wiecie uwielbiam biżuterię Oli :)
Oto co wyszło mi dla mojej Julki - miłośniczki świnek :)

A że przypadkiem w moje ręce trafiło więcej półfabrykatów tego typu, to poszalałam i wykorzystałam je w ten oto sposób:

Nieśmiertelnie ukochane i sympatyczne sówki:

Ptaszorek w stylu folk:

Pod szkiełko upchnęłam również wyrwane z ubiegłorocznego kalendarza Paulo Coehlo cudownie kolorowe kartki:

Oraz fragment obrazu z nurtu mojego ulubionego kierunku w malarstwie :)

Spodobała nam się (mi i Julce) ta zabawa w wklejanie kaboszonów, ale przyznam, że nie jest to taka łatwa sprawa, aby wymyślić i znaleźć coś fajnego :) Tym bardziej więc Olu, chylę czoła :)

A gdybyście miały ochotę na kolejną porcję pierniczków, częstujcie się wersją z lukrem :)

Nie wiem, czy znajdę czas w najbliższych dniach na "spotkanie" z Wami, zatem już dzisiaj przyjmijcie ode mnie moc serdecznych i ciepłych życzeń świątecznych - niech będzie to dla Was czas pokoju i spokoju, czas radosnego przeżywania Narodzenia Pańskiego i dzielenia się tą radością z bliskimi.
Wszystkiego najlepszego!

Z serdecznymi pozdrowieniami
Asia

Morion

To właśnie ten naszyjnik był sprawcą ciągu mego niezadowolenia. Przyznam bowiem, że miałam niemały problem z obszyciem tego efektownego jaspisu. Kamień urzekł mnie na giełdzie minerałów od pierwszego wejrzenia, ale jego obszycie to było dla mnie niemałe wyzwanie.
Po pierwsze kształt prostokąta to dla mnie nowość (w końcu na koncie mam raptem kilka "uszytek", i wszystkie w formie owalu lub koła).
Po drugie, jak coś jest ładne samo w sobie, to strach to zepsuć (choć ponoć ładnemu we wszystkim ładnie).

Efekt końcowy generalnie uważam za udany, a za cenne porady, dziękuję pewnej dobrej duszyczce,
która rozwiała moje rozmaite wątpliwości :)

Dodatek szafiru nie jest przypadkowy - zauważcie, że przez środek jaspisu biegnie krecha, w której ja widzę odcień niebieskości :)

Pozdrawiam wszystkich serdecznie i witam nowych podglądaczy mej radosnej twórczości :)
Miło mi Was gościć :)

Super bowl ;)

W końcu zmierzyłam się z tutorialem Asi na oplecenie kuli. I jestem - może niezbyt skromnie to zabrzmi - bardzo zadowolona :) W kulach jest moc! Zdecydowanie :) Nie wiem, czy są passe, czy nie, ale mnie się podobają takie wisiory i łapki moje koniecznie chciały je zrobić. A jak się rozpędziły, to powstały dwie super kule mocy.

W ciepłych, miedzianych brązach:

 

W eleganckiej czerni i hematycie:

Mam nadzieję, że moc kulek sprawi, że łatwiej mi będzie wziąć się za świąteczne przygotowania. Daleko w lesie jestem i brnę w tę ciemność coraz głębiej. Czas na mobilizację - w weekend plan na pierniki :) Jeśli się uda, to się pochwalę; jeśli nie przemilczę ;)

Pozdrawiam ciepło :)

Xmas :)

Miało być tak pięknie ... Wyrysowałam wzór, z którego byłam zadowolona, nawlokłam i przerobiłam sporą ilość koralików w rozmiarze 15, a efekt daleki od moich oczekiwań.
Przede wszystkim już wiem, że 30 (nawet tych najdrobniejszych) koralików w rzędzie, nie pasuje mi na bransoletkę. Jak dla mnie jest za gruba i nie układa się zbyt ładnie. Po drugie, jak zabraknie koralików w trakcie nawlekania, nie należy się spieszyć i myśleć, że jakoś to będzie, tylko spokojnie zamówić braki i nawlec je po ludzku, a potem przerobić od początku do końca. Ale niecierpliwość moja wzięła górę i w rezultacie po serii kilku pomyłek, poddałam się i nie byłam w stanie nawlec brakującej partii.
Tym oto sposobem bransoletka marzeń, stała się niezbyt fortunnym naszyjnikiem i pewnie pójdzie pod nożyczki (chyba, że się przekonam, że jednak nie), ale żal mi było nakładu pracy, jaki w to włożyłam, więc zdecydowałam się Wam to pokazać.

Poza tym pochwaliłam się Kasi, że takie oto "cusik" dziergam i nie miałam wyjścia, musiałam jej pokazać efekt końcowy :)

Nie ma jednak tego złego :) Już wiem, że "piętnastki " nie takie straszne; że na bransoletkę najwięcej 20 koralików w rzędzie w tym rozmiarze mnie zadowoli i że lepiej nie mieć zbyt dużych oczekiwać względem swoich prac. Łatwiej wówczas przeżyć rozczarowanie.

I oczywiście na koniec, przyznaję się, że do stworzenia te świątecznej biżuterii zainspirowała mnie bransoletka Agnieszki :)

Mam nadzieję, że z następnej rzeczy, którą pokażę będę nieco bardziej zadowolona. Muszę więc wybrać z kolejki, coś na poprawę nastroju :)

Pozdrawiam serdecznie :)

Gaudium

Przyznam, że lubię kolory; mocne i wyraziste barwy, które kipią energią i życiem. Ostatnio jednak, jakoś ich mi w moich pracach brakowało. Dlatego cieszę się, że zostałam zmobilizowana do stworzenia naszyjnika w letnich, radosnych barwach, z zastrzeżeniem, że ma być dużo turkusu :)

Jak jednak widzicie za bardzo nie poszalałam, ale kolor, radość i energia są :) A tego chyba ostatnio zaczyna nam powoli brakować :)

Przede wszystkim chyba o radość właśnie mi dzisiaj chodzi. Taką szczerą, niewymuszoną, spontaniczną. Mam wrażenie, że w dzisiejszych czasach coraz mniej rzeczy nas już chyba cieszy (a przynajmniej coraz więcej wokół nas maruderów). Dawniej człowiek szalał z radości, jak kawałek dobrej czekolady zjadł, stylowego i nowego (czytaj nie z odzysku) ciucha dostał, czy po prostu kupił sobie za własne, zaoszczędzone pieniądze jakiś wyczesany kosmetyk (bynajmniej nie mam tu na myśli lakieru do włosów, ale co najmniej biały dezodorant Lumene - ciekawe, czy któraś z Was też znała i lubiła ten zapach).
Dzisiaj wszystko mieć możemy - czekoladę, kiedy zechcemy; ciucha, jak nas stać; perfumy - do wyboru, czy kolory, choć tu też zasobność portfela się liczy ...
Ale czy tak szczerze się z nich cieszymy? Chyba nie mamy nawet na to czasu.
A może jednak się mylę - w końcu tuż przed zaśnięciem pewnie niejedna z nas robi bilans dnia i znajduje te małe i większe radości.
Oby było ich jak najwięcej!

Wisior wykonałam według znalezionego w sieci projektu - niestety nie pamiętam, gdzie na ten wzór natrafiłam, gdyż zapisałam sobie tylko obrazek

Moja wersja jest delikatnie zmodyfikowana, niemniej jednak główne założenia oryginału spełnia

Życząc wesołego i spokojnego wieczoru, pozdrawiam wszystkich bardzo ciepło :)